Binmediğim hiç bir otobüs
Beklemediğim hiç bir durak kalmadı bu şehirde
Gittikçe azalıyor hayat
Neyi erken yaşadıysam
Hep ona geç kalıyorum
Sana göçüyorum her sonbahar
Yolların çıkmıyor aşkıma
Unuttuğun yağmurların adı saklımda
Seni içimden terk ediyorum
Susmaktan yoruldum
Kuslar ve sarkilar bu sehri terk edeli beri
Efkar demliyorum gözlerimde
yaslarimi, yanagima varmadan öldürüyorum
Tam sancagimdan yaraliyorum kendimi
Alnını yüregime dayadigin güne bakip
Seni içimden terkediyorum
Ne unutacak kadar nefret ettin
Ne hatirlayacak kadar sevdin
Yıkık bir duvar kadar bile pişman değilsin biliyorum
Beni hep bulmamak için aradın
Yanılgımdın
Yandığımdın
Yangındın
Sensizliğe yenilmek
Sana yenilmekten zor olsada
Ardımda bir sürü "belki"ler bırakarak
Seni içimden terk ediyorum
Şimdi
İçimde öldürecek bir anı bile bulamayan
Iki yarim kaldik
Tamamlayamadik bizi
Elinden tutamadik yanlizligimin
Saçlarimida uzaklarina gömdün
Içimin mavisi senin okyanusundandi
Al! geri veriyorum.
Kilitleri hep yanlis kapilara vurdun
Devrilmis vagonlara dönerken gözlerim
Sana bensizligi terkediyorum
"Yârime uzanmayan bütün dallarim kirilsin" demistin
Ask içinde dogmussa nereye kaçabilirdi?
Ne tuaf degil mi?
Içimi acitanda sendin
Acimi dindirecek olanda
"Ya öldür beni"dedim
Ya da git benden
Içi bulanık bir sevdanın ucunda
Seni kaybettim
Aldırmadın aldırmalarima
Bir gecede yakip yârini
Şafaklara sattin ihanetini
Küllerime basanlar bile utandi yaptigindan
Iste soluk bir ömrün son nefesi
Benden
Içimden
Terkediyorum
|
