Zaman her yerde akrep,
Her yerde yelkovan.
Günler her yerde gece,
Her yerde karanlık.
Yıllar geçip gitse de,
Zaman elden kayıp bitse de,
Anılar şehir diyar dinlemiyor,
Her yerde yakalıyor,
En boş, en çaresiz anında,
Üzüyor, buruyor, ağlatıyor...
Aşkına düştüğüm ilk günden beri,
Anlamak anlamsız, dinlemek sessizlik
Sözler kifayesiz, yaşam sensizlik doldu
Yaşamasini bilmeyen bendim hep,
Hüznüyle çifte kavrulurken aşkının,
Ah edip figan edemedim...
Artık ışıklar da yetmiyor
Bu sehri güzel göstermek için
"Sehir" iki hece Mehmedin de lafta kaldi artık...
Kendim yokum bedenimde,
Şarkılarda yaşıyorum kalanımı,
Ben, kendim, yalnızlığım ve şarkılar
Kana kana içiyorum gurbet şarabından
Sana kaldırıyorum kadehimi,
Gecelerin karanlığıyla...
İçiyorum, içiyorum...
Şairlerin mısraları eşlik ediyor sarhoşluğuma
Ben de başlıyorum bizim şiirimizi yazmaya...
Ah Lavinya, böyle mi olacaktı mehtap,
Pier loti sensiz, İstanbul bizsiz,
İstanbul keşmekeşlik kokar bu aşksız
Geceleri biz korurduk şehri,
Biz gecelerde konuşurduk herşeyi,
Olan olmayan yaşanan yaşanmayan, ne varsa.
Konuşmalar bitmedikçe sözler uzar,
Sözler biter hasret vururdu harflere.
Her bir vuruşta köpükler saçılırdı etrafa,
Biz onlarla vuslat yazmaya çalışırdık.
Sözlerde bitti artık,
Geriye bana tahammül bile edemeyen, Sen.
Kendini kaybetmiş bir Ben!
Yazılmayı beklerken sararan sayfalar kaldı...
|
