Hasret Girdabı
Bir ışık, bir iz…
Nefesin ensemde
Korku oldun artık içimde
Her an arkamdan gelen bir gölge
Kafamın akvaryumuna hapsolmuş bir düşünce
Kalbimin kilidine sinmiÅŸ bir hayal
Korkuyorum hatırlamaktan
Deliriyorum unutamamaktan
Gölgeler, karanlıklar, boşluklar
ve sen düşersin ortaya alev gibi
Bedeninin kokusu sarar ÅŸehri
Yüzündeki gülümsemenin gölgesi düşer
Kokunu bilirim, tanırım uzaklardan
Gülüşün zaten burdaydı biraz evvel
Omzumdaki başın hafifler önce
Sonra hafifçe kalkar, baska yöne bakmaya başlar
Baktığın noktaya doğru gülümser
Ve başka omuzlara dogru hafifçe gidersin
Olmuyor, olmuyor olmuyor!
Buruşturup atmalıyım bu kağıdı da
Şiirsellikler kurtarmıyor düşünceleri
Tıpanın tıkadığı küvet gibi
Gelip tıkanıyorum süzgeçlerinde hafızanın
Sarıyor kaset yeni baştan
Al geriye; yaz, yönet oyna
Neydi, nasıl oldu, neden oldu
Neden olmadı, nasıl olmadı, olamaz…
Ve zaman…
Bol olduğunda sıkan, olmadığında çıldırtan
Hapisde asır, eğlencede saniye
Hafızanın kırbaçlarında bitmeyen bir işkence
- İlgili yazı bulunamadı.
Eylül 8th, 2007 at 11:55 pm
Dostum, çok güzel bir ÅŸiir yazmışsın. Okuyunca duygularına direk olarak hakim olabiliyor insan. Hepsi olmasada hissettiklerinin bir çoÄŸunu yaÅŸayabiliyor kiÅŸi ÅŸiirinin mısralarında. Zaten hepimizin aklını zorlayan birÅŸeyler vardır ve en çok sevdiÄŸim satırda anlatılıyor bu…
…
Hafızanın kırbaçlarında bitmeyen bir işkence.